Lose My Mind

Maandagochtend. We hebben afgesproken elkaar te ontmoeten op een plek aan de rand van het centrum. Wanneer ik de Paradijsvogel nog een keer bel verteld hij mij dat hij er bijna is. Net nadat ik uit de auto ben gestapt zie ik hem in de verte aankomen lopen. Naast sommige uiterlijke kenmerken vaak ook aan zijn loopje goed herkenbaar. Wanneer we elkaar, zoals bij elk weerzien, de hand geven komt een sterke geur mij tegemoet. “Poeh, je hebt er al flink wat inzitten hé!”, zeg ik. Bijna triomfantelijk haalt hij een lege donkere fles uit zijn boodschappentas om mij deze te laten zien. “En ik heb nog twee halve liters bier!”, zegt hij luid en duidelijk zodat ook zeker de passerende leerlingen en kantoormedewerkers het kunnen horen. Al lopend gaan we verder in gesprek. Al snel wordt duidelijk dat het ook een wat bozige Paradijsvogel is vandaag. Hij verteld me wat er is gebeurd en wat hij hier van vind. Zoals altijd bied ik hem een luisterend oor en stel hier en daar een vraag om het voor mij wat duidelijker te krijgen. Op het einde van de straat stel ik voor om even op een bankje aan de overkant te gaan zitten. Hij gaat akkoord.

Cause I only lose my mind when I aint got you

And how can I win when I’m always bound to lose. 

Na een paar minuten op het bankje met elkaar gepraat te hebben vraagt de Paradijsvogel ”Waarom ga jij eigenlijk nog met mij om?”. Deze vraag had ik op dit moment niet aan zien komen. Ik antwoord iets van dat dit is wat wij doen en ik er voor hem wil zijn. Een tikkeltje rationeel van mij wel.  Ik besef wel dat dit voor hem een belangrijke vraag is op dit moment. Door alles wat hij zegt tijdens ons gesprek voel ik de hopeloosheid, machteloosheid en verdriet diep in zijn woorden vast geworteld zitten. “Ik ben echt net een kind van drie”, zegt de Paradijsvogel. “Mwah, drie lijkt me wat aan de hoge kant hoor”, zeg ik cynisch. Er kan gelukkig een glimlachje vanaf. “Ik maak er echt een puinzooi van altijd”, zegt de Paradijsvogel. “Klopt, je bent er echt een fucking teringzooi van aan het maken nu kerel”, zeg ik. Het begint te regenen en ik stel voor om onder het afdak van de flat achter het bankje te gaan staan. “Ik heb veel voor je over, maar geen longontsteking”.

Cause I only lose my mind when I aint got you

And how can I win when I’m always bound to lose. 

We praten nog eventjes verder. Hij heeft inmiddels zijn eerste halve liter Schultenbräu ook opengetrokken. Voor mij word duidelijk dat deze ontmoeting naar een einde toe gaat. Ik keek op mijn telefoon en zie dat het bijna 12 uur is. “Ik heb zo mijn volgende afspraak, dus ik rijd terug naar de Omslag”. We nemen afscheid van elkaar. Ik denk iets van teleurstelling in zijn gezicht af te lezen. Toch besluit ik het hier bij te laten en naar de auto terug te lopen. Ik weet dat dit het moment is om los te laten en dat we elkaar snel weer zullen zien. In de auto terug naar de Grote Beek laat ik de ontmoeting op mij inwerken. Natuurlijk vind ik het lastig om hem zo achter te laten, maar ik weet zeker dat dit de juiste keuze is. Ik ontmoette de Paradijsvogel zo’n half jaar geleden en inmiddels heb ik hem een beetje leren kennen. Van dichtbij heb ik hem de afgelopen maanden mee mogen maken. Veel met elkaar gedeeld, en vooral heel veel naar hem geluisterd. Sommige mensen zijn niet kapot te krijgen. Deze Paradijsvogel is er eentje van. Wat een kracht!

Cause I only lose my mind when I aint got you

And how can I win when I’m always bound to lose. 

Op een kort telefonisch contact na blijft het een paar dagen stil vanuit de Paradijsvogel. Ondertussen overleggen we binnen het team over de situatie. We krijgen hem telefonisch niet te pakken tot hij vrijdag ineens bij onze poli op de stoep staat. Gedesillusioneerd is geloof ik het enige juiste woord. Ik zie hem kort, geef hem een hand en vertel dat ik hem later terug zie omdat ik eerst naar de Woenselse Poort ga. Wanneer ik een uur later terug kom zijn mijn collega’s hemel en aarde aan het bewegen om de Paradijsvogel opgenomen te krijgen voor een time-out. De frustratie in de ruimte is zichtbaar en voelbaar. Ik neem plaats naast de Paradijsvogel wanneer mijn collega’s het kantoor verlaten om verder te gaan met het bewegen van hemel en aarde. “Muziekje om wat te relaxen?”, vraag ik. Een kleine twinkeling komt door zijn wanhopige blik tevoorschijn. “Zeg het maar, wat wil je horen?”. “Nobody’s Wife van Anouk!”, antwoord de Paradijsvogel. We luisteren deze samen af en ik troost hem wanneer de tranen over zijn wangen naar beneden druppelen. “Ik mis haar en ik wil bij haar zijn”, zegt de Paradijsvogel. Dit zou voor hem het einde van dit Aardse bestaan betekenen. Ik knik begrijpend en samen luisteren en zingen we nog mee met My Way gezongen door Lee Touwers, en Rehab van Amy Winehouse. “Je gaat echt all the way nu hé”, zeg ik met een lach. Wanneer mijn collega’s terug het kantoor op komen zitten we samen met een glimlach het einde van het laatste nummer te luisteren. We krijgen te horen dat er over een half uur een psychiater komt voor een inschatting. Nu is de opluchting bij iedereen in de kamer zichtbaar en voelbaar. Ik kijk de Paradijsvogel aan en belerend (doch sarcastisch) met mijn vinger opgestoken zeg ik “Als de psychiater komt niet lachen hé, dan wel weer zielig kijken!”. Ik pak mijn spullen en rijd terug naar Venlo. Op het einde van de dag informeer ik nog bij mijn collega’s hoe het af is gelopen. Het is ze gelukt! Met een glimlach op mijn gezicht denk ik terug aan de vraag die de Paradijsvogel mij maandag stelde. Ik besluit dat wanneer het moment daar is nog een keer terug te komen op zijn vraag en dan vanuit mijn hart hem het werkelijke antwoord te geven, want: Alles wat een keer gebeurt hoeft niet nog eens te gebeuren, maar alles wat twee keer gebeurt, gebeurt beslist een derde keer. (De Alchemist).

Cause I only lose my mind when I aint got you.

And how can I win when I’m always bound to lose?

Cause I tried to hold on tight to make you mine, but lost each time.

Cause I only lose my mind when I aint got you

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

The Answer

Voor het eerst in mijn nog korte professionele loopbaan binnen de GGZ werk ik sinds enkele maanden in de forensische zorg, en wel in een forensisch F-ACT team. Dit is een multidisciplinair behandelteam dat outreachende zorg levert aan mensen met problemen op verschillende levensgebieden EN een forensische maatregel voort gekomen uit een delict. Er waren verschillende redenen waarom ik bewust mijn pijlen op deze baan had gericht. Op de eerste plaats omdat ik vond dat ik er klaar voor was om in mijn ontwikkeling als ervaringsdeskundige deze stap te zetten: meer uitdaging dan een regulier F-ACT team waar ik voorheen zat. Ook wilde ik graag gaan ervaren hoe ik mijn visie en werkwijze die ik tot dan had ontwikkeld in zou kunnen zetten binnen dit werkgebied. Ik hou namelijk ook van de uitdaging mijn eigen waarheid te ontdekken door het ervaren van mijn eigen onwaarheid. Een andere motivatie was het enorme stigma dat er ook over deze “doelgroep” rust. Nu ik er een tijdje werk is me dat in ieder geval al meervoudig bevestigd. Niet alleen het zelf-stigma van de mensen, maar ook van  professionals die er werkzaam zijn en hoe de buitenwereld naar deze “doelgroep” kijkt. Hier wil ik later nog wel eens dieper op ingaan.

Watch your step or you might fall

You act like you’re a know-it-all

Yeah I used to do that, I used to be like that

I’m still a bit like that

De afgelopen week was een bijzondere. Het maakte deze extra bijzonder omdat ik vorige week mijn eerste echte teleurstelling te verwerken kreeg. Samen met een collega Ervaringsdeskundige was ik gestart met het geven van een hersteltraining, maar moesten we na 3 bijeenkomsten deze helaas voortijdig beëindigen omdat er te weinig deelnemers overgebleven waren. Wat deze week zo bijzonder maakte was een aantal zaken. Langzaam maar zeker begint mijn agenda zich meer te vullen en komen er structurele individuele contacten met een aantal mensen waar we onze zorg aan bieden. Met de een ben ik onlangs gestart de training individueel te geven om samen vanuit erkenning en herkenning de diepte in te gaan aan de hand van thema’s die in deze training ter sprake komen. Met een ander ben ik begonnen met het maken van een crisiskaart. Het was weer eens prachtig te mogen ervaren hoe belangrijk vertrouwen is en wat je van daar uit voor elkaar kan betekenen. Nog een ander contact bracht me deze week tijdens een wandeling onverwachts op een locatie van de Dutch Design Week. Nice!

The loneliness is worst of all

When you’ve got no one else to call

Feeling kind of sad when the times are bad, the times are getting bad

Voor het eerst sinds ik bij de GGZe in Eindhoven ben begonnen mocht ik weer eens als spreker voor een grotere groep staan. Ik was enkele weken geleden door een collega gevraagd of ik aan wilde sluiten om voor een groep reclasseringsmedewerkers uit België en Nederland wat wilde verstellen over het werken binnen F-ACT en mijn rol als Ervaringsdeskundige binnen dit team. Dit wou ik wel! Ik had me voorgenomen niets voor te bereiden en mijn verhaal af te laten hangen van de kennis, interesse en dus vragen die vanuit de groep zouden komen. Eenmaal daar gekomen bleek dat ook Toon Walravens van de partij was. Op kantoor kwam hij met een doos binnen. Hier zaten 30 van zijn boeken in. Hij begon met het signeren ervan en al snel vroeg hij. “Hinko, als jij nu eens er in zet: veel leesplezier, groetjes Toon. Dan zet ik de handtekening. Zo gezegd zo gedaan. Achteraf een grappig schouwspel als ik er aan terug denk. Zeker wanneer ik denk aan de paar boeken waar ik per ongeluk mijn eigen naam opschreef in plaats die van Toon. De geluksvogels….Het spreken ging goed, het was leerzaam en weer erg leuk om te doen.

But I’m not searching for the answer

I’m not searching for the truth

I’m just talking through a speaker

Because that’s all I have ever learned to do

Als klap op de vuurpijl kregen we als team deze week officieel te horen dat we wederom optimaal zijn gecertificeerd door de CCAF; het keurmerk voor alle ACT en F-ACT teams in Nederland. Ik ervaar dagelijks hoe het is om in een team te werken dat gezamenlijk een kwaliteit van zorg levert dat aan al deze eisen van het keurmerk voldoet. Het doet me beseffen dat ik een juiste keuze heb gemaakt. Ik ben in een team terechtgekomen wat mij uitdaagt het beste uit me zelf te halen, het beste uit elkaar wil halen en niet onbelangrijk ook nog eens erg gezellig samen is. Inmiddels is ook wel duidelijk, en dit kregen we ook als feedback ondanks de optimale certificering, dat er nog op een aantal punten winst te halen valt. Binnenkort gaan we een drie jaren plan maken als team om ons ook op deze punten te verbeteren, en zal ook mijn rol in het team weer meer vorm gaan krijgen. Er is ook een moment gekomen om nog eens kritisch naar mijn eigen visie op ervaringsdeskundigheid te kijken. De basis blijft overeind, alleen sommige zaken zag ik tot nu toe geloof ik toch echt verkeerd. Zo is alles de afgelopen tijd ook stap voor stap weer wat meer op z’n plaats gevallen. Privé is alles weer rustig en ik heb weer meer energie over die ik nu kan gebruiken om de volgende stap in mijn werk te zetten.  Nu alleen nog van die verdomde 8 uur reizen in de week af…

So watch your step or you might fall

You act like you’re a know-it-all

Yeah I used to do that, I used to be like that

I’m still a bit like that

Kodaline – The Answer

 

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Silence

Arrivé! Ik parkeer de auto in een parkeergarage om de hoek van het hotel waar ik vannacht zal slapen. Nog geen 2 uur geleden vertrok ik met de auto vanuit Venlo richting Brussel, maar niet voordat ik deze ochtend aan een Nippelsucker activiteitje had deelgenomen. Er stond wederom een verhuizing op de planning. Het geeft de zaterdagochtend toch altijd wel een leuke invulling. Beetje sjouwen, ouwehoeren en elkaar vervelen met de nodige sarcastische humor. Boys will be boys. Op de valreep werd ik er nog op gewezen dat er sinds 1 oktober een registratie nodig is voor buitenlanders, de zogeheten LEZ; een gezondheid dingetje. Mooi! Scheelt me 150 euro boete! Wanneer ik de parkeergarage uitloop richting het hotel schijnt het zonnetje heerlijk op mijn hoofd. Het is werkelijk waar een prachtige oktoberdag. Ik check-in bij het hotel, wat erg vlotjes gaat, installeer me op mijn kamer, hijs me in mijn trainingsbroek en pak mijn rugzak in voor de stadswandeling die ik van plan ben.

Give me release.

Witness me.

I am outside.

Give me peace. 

Ik check voor alle zekerheid nog even welke richting ik ongeveer uit moet lopen vanuit het hotel. Wanneer ik buiten kom open ik de kompas op mijn telefoon. Uiteindelijk zuid-oost? Check! Vanaf dat moment begin ik te lopen en al vrij snel kom ik de eerste bordjes tegen die alle bezienswaardigheden aangeven. Heel erg heb ik me niet voorbereid op dit korte weekend, maar ik wil in ieder geval “Manneken Pis” afvinken. Ik slenter op mijn elf-en-dertigste door de mensenmassa heen, passeer het prachtige theater op het Martelarenplein en niet veel  later de schitterende schouwburg op het Muntplein. Hier zie ik ook voor het eerst een bordje naar mijn hoofddoel van deze stadswandeling. Ik slenter verder door de mensenmassa en via de Grote Markt kom ik aan bij “Manneken Pis”. Veel mensen staan hier stil om een foto te maken. Ik werp een blik op deze trekpleister, bekijk dit schouwspel van toeschouwers en vervolg mijn weg verder naar de andere bezienswaardigheden die ik op de bordjes zag en me ook wal interessant lijken. Dit is ook het moment waarop ik besef hoe open mijn zintuigen staan. Zelden voelde ik de energie zo intens.

Give me release.

Witness me.

I am outside.

Give me peace. 

Mijn gedachtes gaan naar de afgelopen maanden die redelijk bewogen waren. Eerst was er de verhuizing terug naar Venlo. Het terugkrijgen van veel leuke sociale contacten, maar tegelijkertijd het kwijtraken van anonimiteit en solisme.  Het zijn die laatste twee die het maken waarom ik van dit soort trips zo ontzettend kan genieten. Vervolgens was er de start van een uitdaging in Eindhoven. Werken binnen een nieuwe organisatie en voor het eerst binnen de forensische zorg. De dansvloer en de patronen waar ik in april over schreef voelen nog beter dan ik destijds had durven hopen. Deze nieuwe start werd natuurlijk behoorlijk verstoort door de ziekte van mama en vervolgens het overlijden van het meest dierbare persoon uit mijn leven. Nu, hier, terugkijkend op alles wat er is gebeurt doet mij ook verklaren waarom ik enkele weken geleden een hotel boekte in deze stad. Ik was toe aan echt tijd voor mijzelf op een andere plek. Tevens doet het me beseffen dat dit wederom een eindpunt is. “De strijder van het licht weet wanneer iets eindig is“, aldus Paulo Coelho. Ik kom aan bij de grote synagoge van Brussel van waar er ook een uitzicht is op een groot gedeelte van de stad. Niet heel bijzonder overigens.

Give me release.

Witness me.

I am outside.

Give me peace. 

Ik besluit, na het nuttigen van een ouderwets broodje met pindakaas, terug te lopen. Wanneer ik stil sta bij het Paleis op de Koudenburg om deze goed te bekijken slaat de klok net 17.00 uur. Nice! Via het koninklijke paleis vervolg ik mijn weg door het mooie Warandepark. Bij de St-Michiels en St-Goedelekathedraal neem ik mijn enige foto van deze trip. Niet veel later bevind ik mij weer terug op een van de drukke winkelstraten in het centrum. Mijn zintuigen staan nog steeds vol open. Ik ruik de zoete geur van wafels en suikerspinnen en de vele verschillende parfums. Ik hoor de mensen om mee heen, sirenes in de verte, muziek uit de boxen van een straatartiest. Toch lijk ik even helemaal alleen te zijn. Ik wordt omgeven door drukte en toch ervaar ik hier zielsalleen rond te lopen. Heerlijk! Op een van de vele bordjes zie ik welke kant ik uit moet om in de buurt van mijn hotel te komen. Ik heb inmiddels honger gekregen en mijn benen voelen moe aan. Aangekomen op het plein waar mijn hotel aan ligt stap ik het restaurant binnen. Ik bestel een pasta bij een van de prachtige bezienswaardigheden die Brussel duidelijk ook te bieden heeft: lang golvend donker haar, grote donkere ogen en een betoverende glimlach. Niet lang nadat ik mijn laatste lepel naar binnen schuif reken ik af en plof ik neer op mijn bed in mijn hotelkamer. Even rusten voordat ik de Brusselse avond ga ervaren…taste life it’s delicious.

In this white wave I am sinking

In this silence

In this white wave 

In this silence I believe

Delerium – Silence (Tiesto’s in search of sunrise remix

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

God’s Plan

Telkens wanneer ik een blog schrijf verbind ik deze aan een nummer waar ik op dat moment veel naar luister, dit in het verleden deed, of in het verleden betekenis voor me had. Ik citeer een gedeelte van de lyrics die passend zijn in de blog, of passend zijn in mijn ervaringen van dat moment. De vele lessen en ontmoetingen die de leven (yeah I know, wrong lidwoordje) de afgelopen periode voor mij in petto had zijn ook deze keer te verbinden aan de titel. Ik tracht door middel van het betekenis geven aan mijn ervaringen en deze op te schrijven DE diepere laag van betekenis van mijn leven aan te raken. Inmiddels lukt het me steeds beter om ook daadwerkelijk deze verbindingen te zien en ze dus ook beter uit te kunnen leggen aan een ander. Een onmisbare waarden in dit geheel is oordeelloosheid; waarvan het vrij zijn van oordeel naar eigen ervaringen onderdeel is. Ik ga trachten dit wat meer uit te diepen.

I can’t do this on my own

Someone watchin’ this shit close

Ik neem jullie mee naar het najaar van 2017. Het moment waar bij de meest dierbare persoon uit mijn leven longkanker geconstateerd werd. Op de eerste plaats was er uiteraard een gevoel van verdriet, bij haar, bij haar andere dierbaren en natuurlijk bij mij. Toch maakte bij mij dit verdriet al snel plaats voor kracht. Leergierig als ik ben  besefte ik al snel dat ik nu uitgedaagd werd in mijn rol als zoon. Hoe dit er verder uit zou komen te zien, of naar waar dit zou leiden wist ik niet, wel wist ik dat deze situatie mij voor nieuwe keuzes zou doen komen te staan. Vanaf nu was alles in mijn leven onderschikt aan de lessen die ik vanuit mijn rol als zoon zou gaan leren. Doordat ik niet oordeelde over de ontstane situatie en de ziekte van mijn moeder, dit niet zag als fout of oneerlijk, of ervoer als negatief, keek ik voorbij aan de gebeurtenis en zag ik vanuit oordeelloosheid wat de reden van het ontstaan van deze situatie voor mij inhield. Hiermee zeg ik trouwens ook dat zo iets als een gevoel van machteloosheid voor mij tegenwoordig niet meer bestaat. Daar waar een machteloos gevoel bij mij enkel voortkwam uit een beperkter vermogen van de geest.

I can’t do this on my own

Someone watchin’ this shit close

Parallel, en onlosmakelijk aan elkaar verbonden, aan dit proces liep het proces van mijn rol als werknemer waar ik in mijn vorige blog (teach me how to dance with you) over schreef. Om dit alles nog beter te kunnen begrijpen raad ik je aan ook deze blog te lezen. Toen ik eind april neerstreek in mijn hometown en het prachtige Zitterd achter mij liet mocht ik gaan ervaren hoe bijzonder de band met mijn moeder op dat moment was. We deelde een huishouden samen en hadden het nooit eerder zo leuk samen. Er was amper sprake van spanning en wanneer dit wel het geval was zocht ik mijn ruimte en/of sprak ik mij uit. Deze nieuwe situatie daagde mij uit weer de juiste balans te vinden wat, mede gesteund door een maand vakantie alvorens ik aan mijn nieuwe baan in Eindje startte, vrij gemakkelijk lukte. Geheel terecht kon mama het op een avond, toen ik thuis kwam van het werk, niet laten er even op te wijzen dat ik haar bij mijn vertrek s’morgens geen kus had gegeven. Ze kreeg er vervolgens drie om het goed te maken. Toen enkele dagen erna het noodlot toeslag, mama getroffen werd door een hartstilstand, en we een week later op IC de mededeling kregen dat ze niet meer beter ging worden deelde we een intens verdrietig maar onbeschrijfelijk mooi moment samen. De tranen die volgde waren er niet alleen van verdriet, maar ook van dankbaarheid naar de prachtige maanden (en uiteraard ook jaren) die we daarvoor gehad hadden samen. Dit vertelde ik haar en hiermee was ze gerustgesteld toen ze me vroeg niet verdrietig te zijn.

I can’t do this on my own

Someone watchin’ this shit close

Nadat mama half juli thuis haar laatste adem uitblies kwam ik in de bevoorrechte positie haar naar een waardig afscheid te mogen begeleiden. Toen de verpleegster vroeg of ik mama mee wilde wassen twijfelde ik geen moment. Samen met mijn zus zochten we haar mooiste kleren uit en samen met de verpleegster kleedde ik mama aan. Mijn zus en ik keken haar toen ze opgehaald werd na tot ze uit ons zicht was verdwenen. Een dag later deden we onze plicht door aan haar wensen te voldoen wat betreft de aankomende afscheidsdienst. Deze volgde in gezelschap van vrienden, (verloren) familie, buren, bekenden en gezamenlijk namen we definitief afscheid van haar. In de weken daarna had ik enkele malen een weerzien met enkele oude bekende. In de laatste van deze ontmoetingen vroeg een voormalig baby girafje, aka T-rexje (future known as?) mij of ik in God geloof. Ik antwoordde haar, na even over deze breinbreker nagedacht te hebben, dat ik het niet wist en ik in ieder geval ambivalent (en ontdekkende) ben in deze vorm van geloof. Vervolgens vertelde ik haar dat wanneer je uitgaat van de theorie dat er een God in een ieder van ons leeft, en je dus leeft vanuit bepaalde waarden, ik er zeker in geloof. Met een knipoog sprak ik: I’m Gods gift.

I can’t do this on my own.

Someone watchin’ this shit close. 

Drake – God’s plan

Deze blog is geschreven ter nagedachtenis aan Marleen Nabben-Meussen (21.06.1947 – 17-07-2018) en de liefde van haar leven Henk Nabben (12.02.1946 – 02.08-1993). 

God grant me serenity to accept the things I cannot change; courage to change the things I can; and wisdom to know the difference.

(Reinhold Niebuhr)

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Teach me how to dance with you

“Om los te kunnen laten is liefde en vertrouwen nodig”. Dit is een uitspraak van Nelson Mandela en heeft mij in het verleden veel steun gegeven op bepaalde momenten. De afgelopen maanden kwam deze zin regelmatig weer voorbij. Een aantal keer deelde ik deze met iemand anders waarvan ik dacht dat de ander er wat aan zou hebben op dat moment. Het ging de laatste tijd ook veel over afscheid nemen. Loslaten en afscheid nemen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. In mijn geval was afscheid nemen het gevolg van het loslatingsproces. Dit zag er over de afgelopen maanden als volgt uit; Eerst voelde ik dat voor mij de dans op een dansvloer eindig was en vervolgens maakte ik de keuze dit te gaan beëindigen. Door dit op deze manier te doen ging ik niet vervangen voor wat ik nog had, maar ging ik vanuit “niets” ervaren waar mijn vervolgstap naar toe zou gaan. Ik heb geleerd van deze angst die zo’n proces oproept te houden. Hierdoor ervaar ik dit hele proces niet eens meer als angst. Het is een proces van nieuwsgierigheid geworden.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Door de jaren heen heb ik dit soort processen leren beheersen als een steeds verbeterde dans met het “zelf”. Een dans waar ik steeds beter leerde mijn stappen te zetten. Ik hoefde minder vooruit te denken want deze stappen werden als maar meer een automatisme. De bewegingen werden steeds soepeler doordat ik meer van mijn innerlijke balast los leerde laten. Dit zorgde er voor dat ik meer vertrouwen in mij zelf kreeg. Gevolg: ik daagde mijzelf steeds meer uit de dans te perfectioneren, of zelfs een nog meer uitdagende dans uit te kiezen! Dansen is leuk. Zeker wanneer je dit met je zelf doet. Want wat is er uiteindelijk belangrijker in het leven dan je zelf correct leren bewegen? De dans van het “zelf” dus. Door deze dans met mijzelf tot in de perfectie te leren beheersen maakt dit mij tot een aangename danspartner.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Het zou vreemd zijn wanneer ik niet om me heen zou kijken om te zien of er nog een andere dansvloer beschikbaar zou zijn. Ik ben tenslotte al zo bekend geraakt met de dansvloer die ik nu dagelijks betreed dat dit een logisch gevolg is. Ik wil tenslotte graag meerdere dansstijlen leren ontwikkelen. Dansen is leuk, alleen het risico bestaat dat je te gewend raakt aan je dansvloer en hiermee ook je eigen ontwikkeling te kort doet. Het betreden van een onbekende nieuwe dansvloer is spannend en vooral erg leerzaam. Het is een nieuwe ontdekkingsreis over een andere ondergrond met andere belichting. Er zijn andere danspartners en dus andere bewegingen om te leren. Belangrijk om bewust van te zijn is dat deze nieuwe ontdekkingsreis op de onbekende nieuwe dansvloer veel van je energie vergt. Deze nieuwe dansvloer verdiend het ook om serieus genomen te worden. Ze ligt daar namelijk helemaal speciaal voor jou. Wanneer je jezelf en de dansvloer niet serieus neemt is de dans gedoemd te mislukken. De nieuwe dansvloer verdiend mijn volledige aandacht en overgave vanuit de wil naar nieuwe perfectie.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Serieus omgaan met mijn energie is een belangrijke kwaliteit geworden. Het lukt me ook steeds beter deze te verdelen. Soms daagt het leven me uit in situaties die ik naast mijn dans ook hoor te volbrengen. Juist op deze momenten is het belangrijk scherp en alert te blijven. Ook hierbij blijf ik dicht bij mezelf nagaan in welke situaties ik mijn energie wil steken en in welke niet. Het zijn vaak de situaties die ik zelf ben aangegaan die ik ook weer het eerst loslaat. Ik tel dan mijn zegeningen en weet vaak beter wat ik vooral niet wil, of wat het universum voor mij op dit moment niet in petto heeft. Juist door mijzelf hierin serieus te nemen houd ik energie over voor de zaken die wel belangrijk zijn op dat moment. De belangrijkste dans had als resultaat geestelijke vrijheid en emotionele onafhankelijkheid. Vanuit dit bewustzijn ben ik sinds een tijdje aangekomen bij de dans van oneindigheid. Beetje bij beetje leer ik zien wat de patronen zijn. Soms weet ik al wat het patroon is, maar nooit ben ik zeker waar de beweging binnen dit patroon naar toe zal leidden. Een perfecte dans zonder te weten wat de volgende stap zal betekenen. Het enige wat ik weet is dat deze stap correct is. Het maakt mijn huidige afscheidsdans op de bekende dansvloer er eentje van voldaanheid en gelukzaligheid.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Causes – Teach me how to dance with you

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ervaringsdeskundige waarden: deel 1

In deze blog wil ik dieper in gaan op de eerste vier van totaal acht voor mij meest belangrijkste ervaringsdeskundige waarden van waaruit ik leef en werk. Tijdens mijn eindopdracht op de opleiding ben ik hier mee begonnen. Dit was een van de belangrijkste lessen die ik met betrekking op ervaringsdeskundigheid in de opleiding heb geleerd. Het herkennen, benoemen en nu dus concreet beschrijven wat deze waarden voor mij betekenen en waarom.

Nederigheid

Nederigheid heeft voor mij een spirituele en religieuze betekenis, zonder dat ik hier voor mijn gevoel in doorsla. Jaren geleden daagde het leven mij zodanig uit dat ik voor een belangrijke keuze kwam te staan. Tot die tijd had ik regelmatig gezegd dat alles in het leven met een reden gebeurde. Toen ik vanuit een ernstig emotioneel lijden en geestelijke verwardheid de keuze maakte dat er niet zo iets bestaat als selectief zijn in dat alles met een reden gebeurd maakte ik mij zelf los van mijn ego. Dit was de eerste stap in spiritueel ontwaken. Het moment waar mijn wedergeboorte begon. Nederigheid is voor mij het geloof in een hogere macht, een kracht die voorbij gaat aan de controle van de nederige mensheid. Ik ben niet nederig naar de medemens, want ik voel mij gelijkwaardig aan ieder mens op deze aarde. Ik kan mij wel gemeend bescheiden opstellen vanuit een bepaalde rol. Soms geef ik de andere functionele onderdanigheid wanneer deze van mij nederigheid verwacht.

Eerlijkheid

Eerlijkheid wordt vaak gezien als het vertellen van de waarheid. Voor mij is eerlijkheid vooral het eerlijk zijn tegen mijzelf. In het verleden was ik dit lang niet altijd. Ik was een kei in mijzelf voor de gek houden, wat minder in de ander. Wanneer ik spreek over eerlijk zijn tegen mijzelf is dit de basis van het kritisch naar mijzelf kijken. Waarom doe ik dingen en wat is leidend in de keuzes die ik maak. Eerlijk zijn naar mijzelf was leidend in mijn jarenlange gevecht met mijn ego. Wanneer is spreek over “de zuiverheid van de intentie” gaat dit enkel gepaard met eerlijkheid. Ik verwacht van een ander niet per definitie eerlijkheid. Zeker niet naar mij. Simpelweg omdat ik weet dat dit lang niet altijd mogelijk is. Een van mijn grootste allergieën ik een gebrek aan eigen eerlijkheid bij de ander. Oftewel een gebrek aan zuiverheid en zelfreflectie. Afhankelijk van de rol van de ander en de invloed die dit op mij heeft raakt het mij wanneer ik een gebrek aan deze zuiverheid ervaar.

 Openheid

Met openheid bedoel ik niet meteen dat ik alles maar vertel en uitspreek. Integendeel. Openheid staat vooral voor het open stellen van mijn hart. Dit is waar mijn proces van heling mee begon. Het toelaten van alle emotionele pijn en hiervan leren te gaan houden met als resultaat zelfliefde. Openheid staat ook voor het kwetsbaar durven opstellen. Ook dit hoeft niet perse naar de ander. Kwetsbaar opstellen naar mijzelf word gevoed door de waarden eerlijkheid en openheid. Natuurlijk heb ik een beroep waar het kwetsbaar durven opstellen een van de krachtigste vaardigheden is. Maar alleen aan kwetsbaar opstellen naar de ander heb je uiteindelijk nog weinig. Het kwetsbaar durven opstellen naar mijzelf is wat het verschil maakte in mijn veranderingsprocessen. Ik heb door de jaren heen ook wel geleerd om minder open te zijn. Helaas heb ik te vaak ervaren dat een ander met zijn of haar ego helaas niet op een zuivere manier met deze openheid om kon gaan. Mede door deze ervaringen kan ik heel goed begrijpen dat veel zorgbehoevende het lastig vinden om volledig open te zijn. De angst voor gevolgen is lang niet altijd irreëel. Niemand hoort verplicht te zijn om zijn of haar ziel bloot te geven.

Verantwoordelijkheid

Verantwoordelijkheid is bij uitstek een waarde die past binnen ervaringsdeskundigheid. Het gaat volgens mij om verantwoordelijkheid nemen voor eigen daden en acceptatie van mijzelf in al mijn facetten. Waar nederigheid begint, gevolg door eerlijkheid en openheid begint ook verantwoordelijkheid nemen voor zaken die je wel kunt veranderen. Toen ik dit eenmaal voor de eerste keer echt deed duurde het zeker nog enkele jaren, en een aantal pijnlijke lessen, in het nemen van verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid is wat anders dan een verantwoordelijkheidsgevoel. Ik voel mij snel verantwoordelijk naar mijn eigen handelen. anders krijg ik last van gewetensbezwaring. Dit was een van mijn vroegere redenen van middelgebruik en vlucht van mijzelf. Ik geloof niet dat ik mij heel snel verantwoordelijk voel voor de ander. Niet meer dan gemiddeld in ieder geval. Ik voel me meer verantwoordelijk naar een hogere macht vanuit nederigheid. Hoe luidruchtiger dat een ander roept dat hij of zij een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft, hoe meer ik twijfel aan de zuivere intentie van deze persoon.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mijn Dramadriehoek

Voor mij was de theorie van de dramadriehoek zeer effectief om mijzelf bewust te worden van een aantal processen en patronen in respectievelijk mijn gedrag en leven. Het is in deze blog niet mijn doel om de theorie van de dramadriehoek uit te gaan leggen. Deze is overal te vinden op het internet. Wel wil ik delen wat het maakt dat deze theorie voor mij steunend is geweest de afgelopen jaren, en wat het vooral ook heeft voorkomen. Als ik het mij goed herinner nam ik voor het eerst kennis met deze theorie tijdens mijn behandeling in de Verslavingszorg. Zo’n half jaar geleden kreeg ik tijdens een kortdurende relatie de bevestiging dat ik de theorie mijzelf goed eigen had gemaakt. Dit was een erg prettig gevoel.

Voor de oorsprong van het ontstaan van mijn belangrijkste dramadriehoek neem ik jullie mee naar mijn kinderjaren. Bij het overlijden van mijn vader werd door elk lid van het gezin op zijn of haar eigen wijze naar een manier gezocht om dit verlies te verwerken, of om deze pijn draagbaar te houden. Voor ons elk; mijn moeder, zus en ik, gold dat hier onze kwetsbaarheden zich verder ontwikkelden. Dit alles had onder andere te maken met een afhankelijk buiten ons zelf. Ik zocht bijvoorbeeld nog meer de vlucht in het buiten spelen met vriendjes, games en later middelengebruik, mijn zus in de studieboeken of vriendjes en mijn moeder in de alcohol en een ongezonde afhankelijkheidsrelatie. Die relatie zorgde vervolgens voor een zeer onveilige thuissituatie in de jaren die daarop volgde. Deze situatie met de bijbehorende gevolgen en dynamieken versterkten al onze kwetsbaarheden nog eens enorm.

Ik was destijds dus een jaar of 12. Al snel kwam ik als jonge jongen in dynamieken terecht waar ik mijzelf als “redder” naar voren positioneerde. Dit werd ook gevoed door toch al mijn zorgzame en behulpzame karakter. Zoals het bij de dramadriehoek gaat veranderde ook mijn positie hierin. Deed het “slachtoffer” niet wat ik wilde of verwachtte werd ik “aanklager”. Daarop kon bijvoorbeeld weer een conflict ontstaan waardoor ook ik in de “slachtoffer” rol terecht kwam. Hierbij kwam dan nog meer emotie bij al het verdriet en boosheid wat er al was en ik zocht nog meer de vlucht in afhankelijk buiten mij zelf. Met als uiteindelijk gevolg vanaf mijn 13e wekelijks, maar al snel dagelijks cannabis gebruik. De kern van mijn dramadriehoek was dus geboren. Ik werd belemmerd in het volledig leren gaan houden van mijzelf als emotioneel wezen, ik ontwikkelde mijn zieke geest die ik verslaving noem en er ontstond een persoonlijkheidsproblematiek die het psychische kwetsbare feest completeerde.

Al deze ervaringen en innerlijke processen zorgde ervoor dat ik op latere leeftijd mij ook snel aangetrokken ging voelen tot een bepaalde soort vrouwmens. Naast het gebrek aan zelfliefde en afhankelijkheid in middelen die was ontstaan zat ik ook jarenlang in een ongezonde afhankelijkheidsrelatie met mijn moeder. Dit patroon zette zich voort in een paar relaties die ik door de jaren heen had. Wanneer ik een leuk vrouwmens ontmoette, ze zich al snel opwierp als “slachtoffer” en er daarnaast ook nog eens appetijtelijk uitzag was ik verkocht. Dit gebeurde een aantal keren. Dit hoefde trouwens niet altijd een liefdesrelatie te zijn, maar soms ook gewoon vriendschap. Bij de vrouwmens vond ik dan een soort van “vertrouwde veiligheid” omdat ik dit voorheen ook bij mijn moeder en zus had meegemaakt. In werkelijkheid was het een “recipe for disaster”. Nadat ik voor de laatste keer onderuit ging was een van mijn doelen het voorkomen van mijn kwetsbaarheid in dit soort zieke afhankelijkheid relaties. In eerste instantie dus als mens, maar later vooral ook als professional.

Toen ik in aanraking kwam met de theorie van de dramadriehoek las ik dat er bij een dramadriehoek geen sprake van liefde is, maar van afhankelijkheid. Aha dacht ik, dat verklaard een hoop. Ik vond dit ook pijnlijk om te lezen want ik was er toch zeker van dat ik ontzettend veel om het laatste vrouwmens gaf en van haar hield? Ik realiseerde me dat ik ook vooral niet van mijzelf hield en dit compenseerde met een afhankelijkheid in haar. Al deze ontdekkingen opende ontzettend mijn ogen. Ik besloot toen, en dit was zo halverwege tijdens mijn behandeling, voorlopig maar “alleen” te blijven. Vooral vanuit verslaving heeft men de neiging om snel op zoek te gaan naar vervanging voor een middel, zonder eerst de leegte en gebrek aan zelfliefde te laten helen. Dit wilde ik allemaal niet. Ik had mij tenslotte een half jaar daarvoor voorgenomen om er zeker van te willen zijn nooit meer terug te komen op het punt van ernstig lijden waar ik was geweest. Dus eerst genezen van mijn zieke geest, herstellen van mijn psychische kwetsbaarheden en helen vanuit zelfliefde.

De afgelopen jaren ben ik een tweetal keer met een vrouwmens verder gegaan dan daten alleen. De eerste keer kreeg ik de bevestiging dat ik genezen en hersteld was, maar er nog een gebrek aan zelfliefde was omdat ik mocht ervaren mijn grenzen niet voldoende bewaakt te hebben. De laatste keer kreeg ik de bevestiging dat ik deze grenzen wel goed bewaakte en hier erg professioneel mee om was gegaan. Toegeven, dit laatste was wel op het randje. Echter maakte het voor mij vanuit de zuiverheid van de intentie achteraf wel duidelijk dat deze ervaring nodig was om een van mijn laatste stappen naar een verlicht bewustzijn te zetten. Vanuit professionaliteit zou ik dit geen tweede keer laten gebeuren, vanuit een verlichtingsproces verdient een ieder die een vergelijkbaar pad als dat van mij aflegt een eenmalige “ervaringsdeskundige joker” in te zetten. Maja, wie gaat dat beoordelen…

De hele theorie en praktische uitvoering van deze dramadriehoek heb ik dus ook gebruikt om mijn eigen professionele benadering te peilen. Ik ben mij vooral bij Roos altijd erg bewust geweest wat mijn rol was en waar ik voor diende te waken. Het mooie was dat we dit ook vaak hebben besproken. We hadden het over grenzen en zij respecteerde die. Deze gelijkwaardigheid en wederkerigheid maakte onze relatie juist erg krachtig en was mede een reden van het succes er van. Een enkele keren was ik voor haar wel een “redder” maar dit kwam vooral doordat mijn rol binnen de hele context daar op dat moment om vroeg. Ik kwam niet in de driehoek terecht want ik was me er bewust van. “Wat wil jij dat ik voor jou ben, binnen mijn eigen grenzen van zelfliefde”. Dit laatste is overigens geen compliment naar de huidige hulpverlening. Wel een nederige erkenning naar de overstijgende macht.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen