Silence

Arrivé! Ik parkeer de auto in een parkeergarage om de hoek van het hotel waar ik vannacht zal slapen. Nog geen 2 uur geleden vertrok ik met de auto vanuit Venlo richting Brussel, maar niet voordat ik deze ochtend aan een Nippelsucker activiteitje had deelgenomen. Er stond wederom een verhuizing op de planning. Het geeft de zaterdagochtend toch altijd wel een leuke invulling. Beetje sjouwen, ouwehoeren en elkaar vervelen met de nodige sarcastische humor. Boys will be boys. Op de valreep werd ik er nog op gewezen dat er sinds 1 oktober een registratie nodig is voor buitenlanders, de zogeheten LEZ; een gezondheid dingetje. Mooi! Scheelt me 150 euro boete! Wanneer ik de parkeergarage uitloop richting het hotel schijnt het zonnetje heerlijk op mijn hoofd. Het is werkelijk waar een prachtige oktoberdag. Ik check-in bij het hotel, wat erg vlotjes gaat, installeer me op mijn kamer, hijs me in mijn trainingsbroek en pak mijn rugzak in voor de stadswandeling die ik van plan ben.

Give me release.

Witness me.

I am outside.

Give me peace. 

Ik check voor alle zekerheid nog even welke richting ik ongeveer uit moet lopen vanuit het hotel. Wanneer ik buiten kom open ik de kompas op mijn telefoon. Uiteindelijk zuid-oost? Check! Vanaf dat moment begin ik te lopen en al vrij snel kom ik de eerste bordjes tegen die alle bezienswaardigheden aangeven. Heel erg heb ik me niet voorbereid op dit korte weekend, maar ik wil in ieder geval “Manneken Pis” afvinken. Ik slenter op mijn elf-en-dertigste door de mensenmassa heen, passeer het prachtige theater op het Martelarenplein en niet veel  later de schitterende schouwburg op het Muntplein. Hier zie ik ook voor het eerst een bordje naar mijn hoofddoel van deze stadswandeling. Ik slenter verder door de mensenmassa en via de Grote Markt kom ik aan bij “Manneken Pis”. Veel mensen staan hier stil om een foto te maken. Ik werp een blik op deze trekpleister, bekijk dit schouwspel van toeschouwers en vervolg mijn weg verder naar de andere bezienswaardigheden die ik op de bordjes zag en me ook wal interessant lijken. Dit is ook het moment waarop ik besef hoe open mijn zintuigen staan. Zelden voelde ik de energie zo intens.

Give me release.

Witness me.

I am outside.

Give me peace. 

Mijn gedachtes gaan naar de afgelopen maanden die redelijk bewogen waren. Eerst was er de verhuizing terug naar Venlo. Het terugkrijgen van veel leuke sociale contacten, maar tegelijkertijd het kwijtraken van anonimiteit en solisme.  Het zijn die laatste twee die het maken waarom ik van dit soort trips zo ontzettend kan genieten. Vervolgens was er de start van een uitdaging in Eindhoven. Werken binnen een nieuwe organisatie en voor het eerst binnen de forensische zorg. De dansvloer en de patronen waar ik in april over schreef voelen nog beter dan ik destijds had durven hopen. Deze nieuwe start werd natuurlijk behoorlijk verstoort door de ziekte van mama en vervolgens het overlijden van het meest dierbare persoon uit mijn leven. Nu, hier, terugkijkend op alles wat er is gebeurt doet mij ook verklaren waarom ik enkele weken geleden een hotel boekte in deze stad. Ik was toe aan echt tijd voor mijzelf op een andere plek. Tevens doet het me beseffen dat dit wederom een eindpunt is. “De strijder van het licht weet wanneer iets eindig is“, aldus Paulo Coelho. Ik kom aan bij de grote synagoge van Brussel van waar er ook een uitzicht is op een groot gedeelte van de stad. Niet heel bijzonder overigens.

Give me release.

Witness me.

I am outside.

Give me peace. 

Ik besluit, na het nuttigen van een ouderwets broodje met pindakaas, terug te lopen. Wanneer ik stil sta bij het Paleis op de Koudenburg om deze goed te bekijken slaat de klok net 17.00 uur. Nice! Via het koninklijke paleis vervolg ik mijn weg door het mooie Warandepark. Bij de St-Michiels en St-Goedelekathedraal neem ik mijn enige foto van deze trip. Niet veel later bevind ik mij weer terug op een van de drukke winkelstraten in het centrum. Mijn zintuigen staan nog steeds vol open. Ik ruik de zoete geur van wafels en suikerspinnen en de vele verschillende parfums. Ik hoor de mensen om mee heen, sirenes in de verte, muziek uit de boxen van een straatartiest. Toch lijk ik even helemaal alleen te zijn. Ik wordt omgeven door drukte en toch ervaar ik hier zielsalleen rond te lopen. Heerlijk! Op een van de vele bordjes zie ik welke kant ik uit moet om in de buurt van mijn hotel te komen. Ik heb inmiddels honger gekregen en mijn benen voelen moe aan. Aangekomen op het plein waar mijn hotel aan ligt stap ik het restaurant binnen. Ik bestel een pasta bij een van de prachtige bezienswaardigheden die Brussel duidelijk ook te bieden heeft: lang golvend donker haar, grote donkere ogen en een betoverende glimlach. Niet lang nadat ik mijn laatste lepel naar binnen schuif reken ik af en plof ik neer op mijn bed in mijn hotelkamer. Even rusten voordat ik de Brusselse avond ga ervaren…taste life it’s delicious.

In this white wave I am sinking

In this silence

In this white wave 

In this silence I believe

Delerium – Silence (Tiesto’s in search of sunrise remix

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

God’s Plan

Telkens wanneer ik een blog schrijf verbind ik deze aan een nummer waar ik op dat moment veel naar luister, dit in het verleden deed, of in het verleden betekenis voor me had. Ik citeer een gedeelte van de lyrics die passend zijn in de blog, of passend zijn in mijn ervaringen van dat moment. De vele lessen en ontmoetingen die de leven (yeah I know, wrong lidwoordje) de afgelopen periode voor mij in petto had zijn ook deze keer te verbinden aan de titel. Ik tracht door middel van het betekenis geven aan mijn ervaringen en deze op te schrijven DE diepere laag van betekenis van mijn leven aan te raken. Inmiddels lukt het me steeds beter om ook daadwerkelijk deze verbindingen te zien en ze dus ook beter uit te kunnen leggen aan een ander. Een onmisbare waarden in dit geheel is oordeelloosheid; waarvan het vrij zijn van oordeel naar eigen ervaringen onderdeel is. Ik ga trachten dit wat meer uit te diepen.

I can’t do this on my own

Someone watchin’ this shit close

Ik neem jullie mee naar het najaar van 2017. Het moment waar bij de meest dierbare persoon uit mijn leven longkanker geconstateerd werd. Op de eerste plaats was er uiteraard een gevoel van verdriet, bij haar, bij haar andere dierbaren en natuurlijk bij mij. Toch maakte bij mij dit verdriet al snel plaats voor kracht. Leergierig als ik ben  besefte ik al snel dat ik nu uitgedaagd werd in mijn rol als zoon. Hoe dit er verder uit zou komen te zien, of naar waar dit zou leiden wist ik niet, wel wist ik dat deze situatie mij voor nieuwe keuzes zou doen komen te staan. Vanaf nu was alles in mijn leven onderschikt aan de lessen die ik vanuit mijn rol als zoon zou gaan leren. Doordat ik niet oordeelde over de ontstane situatie en de ziekte van mijn moeder, dit niet zag als fout of oneerlijk, of ervoer als negatief, keek ik voorbij aan de gebeurtenis en zag ik vanuit oordeelloosheid wat de reden van het ontstaan van deze situatie voor mij inhield. Hiermee zeg ik trouwens ook dat zo iets als een gevoel van machteloosheid voor mij tegenwoordig niet meer bestaat. Daar waar een machteloos gevoel bij mij enkel voortkwam uit een beperkter vermogen van de geest.

I can’t do this on my own

Someone watchin’ this shit close

Parallel, en onlosmakelijk aan elkaar verbonden, aan dit proces liep het proces van mijn rol als werknemer waar ik in mijn vorige blog (teach me how to dance with you) over schreef. Om dit alles nog beter te kunnen begrijpen raad ik je aan ook deze blog te lezen. Toen ik eind april neerstreek in mijn hometown en het prachtige Zitterd achter mij liet mocht ik gaan ervaren hoe bijzonder de band met mijn moeder op dat moment was. We deelde een huishouden samen en hadden het nooit eerder zo leuk samen. Er was amper sprake van spanning en wanneer dit wel het geval was zocht ik mijn ruimte en/of sprak ik mij uit. Deze nieuwe situatie daagde mij uit weer de juiste balans te vinden wat, mede gesteund door een maand vakantie alvorens ik aan mijn nieuwe baan in Eindje startte, vrij gemakkelijk lukte. Geheel terecht kon mama het op een avond, toen ik thuis kwam van het werk, niet laten er even op te wijzen dat ik haar bij mijn vertrek s’morgens geen kus had gegeven. Ze kreeg er vervolgens drie om het goed te maken. Toen enkele dagen erna het noodlot toeslag, mama getroffen werd door een hartstilstand, en we een week later op IC de mededeling kregen dat ze niet meer beter ging worden deelde we een intens verdrietig maar onbeschrijfelijk mooi moment samen. De tranen die volgde waren er niet alleen van verdriet, maar ook van dankbaarheid naar de prachtige maanden (en uiteraard ook jaren) die we daarvoor gehad hadden samen. Dit vertelde ik haar en hiermee was ze gerustgesteld toen ze me vroeg niet verdrietig te zijn.

I can’t do this on my own

Someone watchin’ this shit close

Nadat mama half juli thuis haar laatste adem uitblies kwam ik in de bevoorrechte positie haar naar een waardig afscheid te mogen begeleiden. Toen de verpleegster vroeg of ik mama mee wilde wassen twijfelde ik geen moment. Samen met mijn zus zochten we haar mooiste kleren uit en samen met de verpleegster kleedde ik mama aan. Mijn zus en ik keken haar toen ze opgehaald werd na tot ze uit ons zicht was verdwenen. Een dag later deden we onze plicht door aan haar wensen te voldoen wat betreft de aankomende afscheidsdienst. Deze volgde in gezelschap van vrienden, (verloren) familie, buren, bekenden en gezamenlijk namen we definitief afscheid van haar. In de weken daarna had ik enkele malen een weerzien met enkele oude bekende. In de laatste van deze ontmoetingen vroeg een voormalig baby girafje, aka T-rexje (future known as?) mij of ik in God geloof. Ik antwoordde haar, na even over deze breinbreker nagedacht te hebben, dat ik het niet wist en ik in ieder geval ambivalent (en ontdekkende) ben in deze vorm van geloof. Vervolgens vertelde ik haar dat wanneer je uitgaat van de theorie dat er een God in een ieder van ons leeft, en je dus leeft vanuit bepaalde waarden, ik er zeker in geloof. Met een knipoog sprak ik: I’m Gods gift.

I can’t do this on my own.

Someone watchin’ this shit close. 

Drake – God’s plan

Deze blog is geschreven ter nagedachtenis aan Marleen Nabben-Meussen (21.06.1947 – 17-07-2018) en de liefde van haar leven Henk Nabben (12.02.1946 – 02.08-1993). 

God grant me serenity to accept the things I cannot change; courage to change the things I can; and wisdom to know the difference.

(Reinhold Niebuhr)

 

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Teach me how to dance with you

“Om los te kunnen laten is liefde en vertrouwen nodig”. Dit is een uitspraak van Nelson Mandela en heeft mij in het verleden veel steun gegeven op bepaalde momenten. De afgelopen maanden kwam deze zin regelmatig weer voorbij. Een aantal keer deelde ik deze met iemand anders waarvan ik dacht dat de ander er wat aan zou hebben op dat moment. Het ging de laatste tijd ook veel over afscheid nemen. Loslaten en afscheid nemen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. In mijn geval was afscheid nemen het gevolg van het loslatingsproces. Dit zag er over de afgelopen maanden als volgt uit; Eerst voelde ik dat voor mij de dans op een dansvloer eindig was en vervolgens maakte ik de keuze dit te gaan beëindigen. Door dit op deze manier te doen ging ik niet vervangen voor wat ik nog had, maar ging ik vanuit “niets” ervaren waar mijn vervolgstap naar toe zou gaan. Ik heb geleerd van deze angst die zo’n proces oproept te houden. Hierdoor ervaar ik dit hele proces niet eens meer als angst. Het is een proces van nieuwsgierigheid geworden.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Door de jaren heen heb ik dit soort processen leren beheersen als een steeds verbeterde dans met het “zelf”. Een dans waar ik steeds beter leerde mijn stappen te zetten. Ik hoefde minder vooruit te denken want deze stappen werden als maar meer een automatisme. De bewegingen werden steeds soepeler doordat ik meer van mijn innerlijke balast los leerde laten. Dit zorgde er voor dat ik meer vertrouwen in mij zelf kreeg. Gevolg: ik daagde mijzelf steeds meer uit de dans te perfectioneren, of zelfs een nog meer uitdagende dans uit te kiezen! Dansen is leuk. Zeker wanneer je dit met je zelf doet. Want wat is er uiteindelijk belangrijker in het leven dan je zelf correct leren bewegen? De dans van het “zelf” dus. Door deze dans met mijzelf tot in de perfectie te leren beheersen maakt dit mij tot een aangename danspartner.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Het zou vreemd zijn wanneer ik niet om me heen zou kijken om te zien of er nog een andere dansvloer beschikbaar zou zijn. Ik ben tenslotte al zo bekend geraakt met de dansvloer die ik nu dagelijks betreed dat dit een logisch gevolg is. Ik wil tenslotte graag meerdere dansstijlen leren ontwikkelen. Dansen is leuk, alleen het risico bestaat dat je te gewend raakt aan je dansvloer en hiermee ook je eigen ontwikkeling te kort doet. Het betreden van een onbekende nieuwe dansvloer is spannend en vooral erg leerzaam. Het is een nieuwe ontdekkingsreis over een andere ondergrond met andere belichting. Er zijn andere danspartners en dus andere bewegingen om te leren. Belangrijk om bewust van te zijn is dat deze nieuwe ontdekkingsreis op de onbekende nieuwe dansvloer veel van je energie vergt. Deze nieuwe dansvloer verdiend het ook om serieus genomen te worden. Ze ligt daar namelijk helemaal speciaal voor jou. Wanneer je jezelf en de dansvloer niet serieus neemt is de dans gedoemd te mislukken. De nieuwe dansvloer verdiend mijn volledige aandacht en overgave vanuit de wil naar nieuwe perfectie.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Serieus omgaan met mijn energie is een belangrijke kwaliteit geworden. Het lukt me ook steeds beter deze te verdelen. Soms daagt het leven me uit in situaties die ik naast mijn dans ook hoor te volbrengen. Juist op deze momenten is het belangrijk scherp en alert te blijven. Ook hierbij blijf ik dicht bij mezelf nagaan in welke situaties ik mijn energie wil steken en in welke niet. Het zijn vaak de situaties die ik zelf ben aangegaan die ik ook weer het eerst loslaat. Ik tel dan mijn zegeningen en weet vaak beter wat ik vooral niet wil, of wat het universum voor mij op dit moment niet in petto heeft. Juist door mijzelf hierin serieus te nemen houd ik energie over voor de zaken die wel belangrijk zijn op dat moment. De belangrijkste dans had als resultaat geestelijke vrijheid en emotionele onafhankelijkheid. Vanuit dit bewustzijn ben ik sinds een tijdje aangekomen bij de dans van oneindigheid. Beetje bij beetje leer ik zien wat de patronen zijn. Soms weet ik al wat het patroon is, maar nooit ben ik zeker waar de beweging binnen dit patroon naar toe zal leidden. Een perfecte dans zonder te weten wat de volgende stap zal betekenen. Het enige wat ik weet is dat deze stap correct is. Het maakt mijn huidige afscheidsdans op de bekende dansvloer er eentje van voldaanheid en gelukzaligheid.

Teach me how to dance with you. Teach me how to love.

Causes – Teach me how to dance with you

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ervaringsdeskundige waarden: deel 1

In deze blog wil ik dieper in gaan op de eerste vier van totaal acht voor mij meest belangrijkste ervaringsdeskundige waarden van waaruit ik leef en werk. Tijdens mijn eindopdracht op de opleiding ben ik hier mee begonnen. Dit was een van de belangrijkste lessen die ik met betrekking op ervaringsdeskundigheid in de opleiding heb geleerd. Het herkennen, benoemen en nu dus concreet beschrijven wat deze waarden voor mij betekenen en waarom.

Nederigheid

Nederigheid heeft voor mij een spirituele en religieuze betekenis, zonder dat ik hier voor mijn gevoel in doorsla. Jaren geleden daagde het leven mij zodanig uit dat ik voor een belangrijke keuze kwam te staan. Tot die tijd had ik regelmatig gezegd dat alles in het leven met een reden gebeurde. Toen ik vanuit een ernstig emotioneel lijden en geestelijke verwardheid de keuze maakte dat er niet zo iets bestaat als selectief zijn in dat alles met een reden gebeurd maakte ik mij zelf los van mijn ego. Dit was de eerste stap in spiritueel ontwaken. Het moment waar mijn wedergeboorte begon. Nederigheid is voor mij het geloof in een hogere macht, een kracht die voorbij gaat aan de controle van de nederige mensheid. Ik ben niet nederig naar de medemens, want ik voel mij gelijkwaardig aan ieder mens op deze aarde. Ik kan mij wel gemeend bescheiden opstellen vanuit een bepaalde rol. Soms geef ik de andere functionele onderdanigheid wanneer deze van mij nederigheid verwacht.

Eerlijkheid

Eerlijkheid wordt vaak gezien als het vertellen van de waarheid. Voor mij is eerlijkheid vooral het eerlijk zijn tegen mijzelf. In het verleden was ik dit lang niet altijd. Ik was een kei in mijzelf voor de gek houden, wat minder in de ander. Wanneer ik spreek over eerlijk zijn tegen mijzelf is dit de basis van het kritisch naar mijzelf kijken. Waarom doe ik dingen en wat is leidend in de keuzes die ik maak. Eerlijk zijn naar mijzelf was leidend in mijn jarenlange gevecht met mijn ego. Wanneer is spreek over “de zuiverheid van de intentie” gaat dit enkel gepaard met eerlijkheid. Ik verwacht van een ander niet per definitie eerlijkheid. Zeker niet naar mij. Simpelweg omdat ik weet dat dit lang niet altijd mogelijk is. Een van mijn grootste allergieën ik een gebrek aan eigen eerlijkheid bij de ander. Oftewel een gebrek aan zuiverheid en zelfreflectie. Afhankelijk van de rol van de ander en de invloed die dit op mij heeft raakt het mij wanneer ik een gebrek aan deze zuiverheid ervaar.

 Openheid

Met openheid bedoel ik niet meteen dat ik alles maar vertel en uitspreek. Integendeel. Openheid staat vooral voor het open stellen van mijn hart. Dit is waar mijn proces van heling mee begon. Het toelaten van alle emotionele pijn en hiervan leren te gaan houden met als resultaat zelfliefde. Openheid staat ook voor het kwetsbaar durven opstellen. Ook dit hoeft niet perse naar de ander. Kwetsbaar opstellen naar mijzelf word gevoed door de waarden eerlijkheid en openheid. Natuurlijk heb ik een beroep waar het kwetsbaar durven opstellen een van de krachtigste vaardigheden is. Maar alleen aan kwetsbaar opstellen naar de ander heb je uiteindelijk nog weinig. Het kwetsbaar durven opstellen naar mijzelf is wat het verschil maakte in mijn veranderingsprocessen. Ik heb door de jaren heen ook wel geleerd om minder open te zijn. Helaas heb ik te vaak ervaren dat een ander met zijn of haar ego helaas niet op een zuivere manier met deze openheid om kon gaan. Mede door deze ervaringen kan ik heel goed begrijpen dat veel zorgbehoevende het lastig vinden om volledig open te zijn. De angst voor gevolgen is lang niet altijd irreëel. Niemand hoort verplicht te zijn om zijn of haar ziel bloot te geven.

Verantwoordelijkheid

Verantwoordelijkheid is bij uitstek een waarde die past binnen ervaringsdeskundigheid. Het gaat volgens mij om verantwoordelijkheid nemen voor eigen daden en acceptatie van mijzelf in al mijn facetten. Waar nederigheid begint, gevolg door eerlijkheid en openheid begint ook verantwoordelijkheid nemen voor zaken die je wel kunt veranderen. Toen ik dit eenmaal voor de eerste keer echt deed duurde het zeker nog enkele jaren, en een aantal pijnlijke lessen, in het nemen van verantwoordelijkheid. Verantwoordelijkheid is wat anders dan een verantwoordelijkheidsgevoel. Ik voel mij snel verantwoordelijk naar mijn eigen handelen. anders krijg ik last van gewetensbezwaring. Dit was een van mijn vroegere redenen van middelgebruik en vlucht van mijzelf. Ik geloof niet dat ik mij heel snel verantwoordelijk voel voor de ander. Niet meer dan gemiddeld in ieder geval. Ik voel me meer verantwoordelijk naar een hogere macht vanuit nederigheid. Hoe luidruchtiger dat een ander roept dat hij of zij een groot verantwoordelijkheidsgevoel heeft, hoe meer ik twijfel aan de zuivere intentie van deze persoon.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mijn Dramadriehoek

Voor mij was de theorie van de dramadriehoek zeer effectief om mijzelf bewust te worden van een aantal processen en patronen in respectievelijk mijn gedrag en leven. Het is in deze blog niet mijn doel om de theorie van de dramadriehoek uit te gaan leggen. Deze is overal te vinden op het internet. Wel wil ik delen wat het maakt dat deze theorie voor mij steunend is geweest de afgelopen jaren, en wat het vooral ook heeft voorkomen. Als ik het mij goed herinner nam ik voor het eerst kennis met deze theorie tijdens mijn behandeling in de Verslavingszorg. Zo’n half jaar geleden kreeg ik tijdens een kortdurende relatie de bevestiging dat ik de theorie mijzelf goed eigen had gemaakt. Dit was een erg prettig gevoel.

Voor de oorsprong van het ontstaan van mijn belangrijkste dramadriehoek neem ik jullie mee naar mijn kinderjaren. Bij het overlijden van mijn vader werd door elk lid van het gezin op zijn of haar eigen wijze naar een manier gezocht om dit verlies te verwerken, of om deze pijn draagbaar te houden. Voor ons elk; mijn moeder, zus en ik, gold dat hier onze kwetsbaarheden zich verder ontwikkelden. Dit alles had onder andere te maken met een afhankelijk buiten ons zelf. Ik zocht bijvoorbeeld nog meer de vlucht in het buiten spelen met vriendjes, games en later middelengebruik, mijn zus in de studieboeken of vriendjes en mijn moeder in de alcohol en een ongezonde afhankelijkheidsrelatie. Die relatie zorgde vervolgens voor een zeer onveilige thuissituatie in de jaren die daarop volgde. Deze situatie met de bijbehorende gevolgen en dynamieken versterkten al onze kwetsbaarheden nog eens enorm.

Ik was destijds dus een jaar of 12. Al snel kwam ik als jonge jongen in dynamieken terecht waar ik mijzelf als “redder” naar voren positioneerde. Dit werd ook gevoed door toch al mijn zorgzame en behulpzame karakter. Zoals het bij de dramadriehoek gaat veranderde ook mijn positie hierin. Deed het “slachtoffer” niet wat ik wilde of verwachtte werd ik “aanklager”. Daarop kon bijvoorbeeld weer een conflict ontstaan waardoor ook ik in de “slachtoffer” rol terecht kwam. Hierbij kwam dan nog meer emotie bij al het verdriet en boosheid wat er al was en ik zocht nog meer de vlucht in afhankelijk buiten mij zelf. Met als uiteindelijk gevolg vanaf mijn 13e wekelijks, maar al snel dagelijks cannabis gebruik. De kern van mijn dramadriehoek was dus geboren. Ik werd belemmerd in het volledig leren gaan houden van mijzelf als emotioneel wezen, ik ontwikkelde mijn zieke geest die ik verslaving noem en er ontstond een persoonlijkheidsproblematiek die het psychische kwetsbare feest completeerde.

Al deze ervaringen en innerlijke processen zorgde ervoor dat ik op latere leeftijd mij ook snel aangetrokken ging voelen tot een bepaalde soort vrouwmens. Naast het gebrek aan zelfliefde en afhankelijkheid in middelen die was ontstaan zat ik ook jarenlang in een ongezonde afhankelijkheidsrelatie met mijn moeder. Dit patroon zette zich voort in een paar relaties die ik door de jaren heen had. Wanneer ik een leuk vrouwmens ontmoette, ze zich al snel opwierp als “slachtoffer” en er daarnaast ook nog eens appetijtelijk uitzag was ik verkocht. Dit gebeurde een aantal keren. Dit hoefde trouwens niet altijd een liefdesrelatie te zijn, maar soms ook gewoon vriendschap. Bij de vrouwmens vond ik dan een soort van “vertrouwde veiligheid” omdat ik dit voorheen ook bij mijn moeder en zus had meegemaakt. In werkelijkheid was het een “recipe for disaster”. Nadat ik voor de laatste keer onderuit ging was een van mijn doelen het voorkomen van mijn kwetsbaarheid in dit soort zieke afhankelijkheid relaties. In eerste instantie dus als mens, maar later vooral ook als professional.

Toen ik in aanraking kwam met de theorie van de dramadriehoek las ik dat er bij een dramadriehoek geen sprake van liefde is, maar van afhankelijkheid. Aha dacht ik, dat verklaard een hoop. Ik vond dit ook pijnlijk om te lezen want ik was er toch zeker van dat ik ontzettend veel om het laatste vrouwmens gaf en van haar hield? Ik realiseerde me dat ik ook vooral niet van mijzelf hield en dit compenseerde met een afhankelijkheid in haar. Al deze ontdekkingen opende ontzettend mijn ogen. Ik besloot toen, en dit was zo halverwege tijdens mijn behandeling, voorlopig maar “alleen” te blijven. Vooral vanuit verslaving heeft men de neiging om snel op zoek te gaan naar vervanging voor een middel, zonder eerst de leegte en gebrek aan zelfliefde te laten helen. Dit wilde ik allemaal niet. Ik had mij tenslotte een half jaar daarvoor voorgenomen om er zeker van te willen zijn nooit meer terug te komen op het punt van ernstig lijden waar ik was geweest. Dus eerst genezen van mijn zieke geest, herstellen van mijn psychische kwetsbaarheden en helen vanuit zelfliefde.

De afgelopen jaren ben ik een tweetal keer met een vrouwmens verder gegaan dan daten alleen. De eerste keer kreeg ik de bevestiging dat ik genezen en hersteld was, maar er nog een gebrek aan zelfliefde was omdat ik mocht ervaren mijn grenzen niet voldoende bewaakt te hebben. De laatste keer kreeg ik de bevestiging dat ik deze grenzen wel goed bewaakte en hier erg professioneel mee om was gegaan. Toegeven, dit laatste was wel op het randje. Echter maakte het voor mij vanuit de zuiverheid van de intentie achteraf wel duidelijk dat deze ervaring nodig was om een van mijn laatste stappen naar een verlicht bewustzijn te zetten. Vanuit professionaliteit zou ik dit geen tweede keer laten gebeuren, vanuit een verlichtingsproces verdient een ieder die een vergelijkbaar pad als dat van mij aflegt een eenmalige “ervaringsdeskundige joker” in te zetten. Maja, wie gaat dat beoordelen…

De hele theorie en praktische uitvoering van deze dramadriehoek heb ik dus ook gebruikt om mijn eigen professionele benadering te peilen. Ik ben mij vooral bij Roos altijd erg bewust geweest wat mijn rol was en waar ik voor diende te waken. Het mooie was dat we dit ook vaak hebben besproken. We hadden het over grenzen en zij respecteerde die. Deze gelijkwaardigheid en wederkerigheid maakte onze relatie juist erg krachtig en was mede een reden van het succes er van. Een enkele keren was ik voor haar wel een “redder” maar dit kwam vooral doordat mijn rol binnen de hele context daar op dat moment om vroeg. Ik kwam niet in de driehoek terecht want ik was me er bewust van. “Wat wil jij dat ik voor jou ben, binnen mijn eigen grenzen van zelfliefde”. Dit laatste is overigens geen compliment naar de huidige hulpverlening. Wel een nederige erkenning naar de overstijgende macht.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Looking too closely

This is a song about somebody else. So don’t worry yourself, worry yourself.

The Devil’s right there right there in the details. And you don’t wanna hurt yourself, hurt yourself.

Zoals de eerste regels van deze blog al doen vermoeden gaat het deze keer over iemand anders. Vooral iemand anders. En niet zo maar iemand. Het verhaal gaat over een heel bijzonder iemand. Tijdens de begin van mijn stageperiode van het tweede leerjaar maakte ik voor het eerst echt kennis met de psychiatrie. Ik kwam enkele maanden te werken op een opname afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis. In de volksmond ook wel “de paaz” genoemd. Tot op dat moment kon ik me er helemaal niets bij voorstellen wanneer de oude ervaringsdeskundige rotten in het vak hun ervaringen deelde over vergelijkbare afdelingen binnen de psychiatrie. Ik had als cliënt “slechts” eigen ervaring in de Verslavingszorg en somatische zorg in een ziekenhuis. Er ging een hele nieuwe systeemwereld voor me open. Nog amper bijgekomen van de eerste openbaringen in deze systeemwereld vond er een hele bijzonder ontmoeting plaats. Eentje met een steeds duidelijker wordende rede.

Ik moet bekennen, toen ik deze vrouw voor het eerst ontmoeten vond ik haar een tikkeltje vreemd. Niet meteen bijzonder, of apart. Nee, niet vreemd en een beetje lekker. Gewoon vreemd. Deze ogenschijnlijke vreemde vrouw zat daar aan de tafel tijdens het eten, at amper wat en leek amper wat mee te krijgen van haar omgeving. Ze zat daar maar, in zich zelf gekeerd en duidelijk emotioneel zwaar belast op dat moment. Het was voor mij wel snel duidelijk dat deze mevrouw last had van ernstig lijden. Ik was me ook snel bewust van het oordeel wat ik kort had en het “ogenschijnlijke vreemde” maakte plaats voor nieuwsgierigheid. Wie was deze vrouw…? Ik kreeg te horen dat ze op was genomen omdat ze met een traumabehandeling begonnen was. Aha, dat verklaarde al een hoop! Ik werd meteen nog nieuwsgieriger. We kregen stap voor stap wat contact en ik kwam in de bevoorrechte positie dat ze me begon te vertrouwen en wat van haar verhaal met mij deelde. Dit was het begin van een van de meeste bijzonder ontmoetingen in mijn leven. Langzaam maar zeker begonnen we elkaar ook al een beetje te kennen.

Put your arms around somebody else. Don’t punish yourself, punish yourself. 

Truth is like blood underneath your fingernails. And you don’t wanna hurt yourself, hurt yourself.

Voordat mevrouw opgenomen werd verbleef ze in een  “beschermde woonvorm”. Dit was ook de plek waar mevrouw, voordat ik haar leerde kennen, vanuit een openbaring haar weg naar verandering had ingezet. Destijds stelde zij zich diep van binnen de vragen ” is dit nu het leven? alleen dit bed en de bank?”. Ze besloot toen te stoppen, zoals ze zelf zegt, met alle rotzooi. In haar geval waren dit de grote hoeveelheden medicatie voor allerhande “klachten”. “Hilko”, zegt ze, terwijl we samen deze blog schrijven. “Ik was gewoon een zombie”. De medicatie afbouw werd destijds ook in gezet met ondersteuning van een opname. Pas daarna opende zich, zoals ze zelf zegt, een vulkaan welke alles had onderdrukt en nu begon te spuwen. Met als gevolg dus een traumabehandeling en een nieuwe opname. Terug gekomen op de “beschermde woonvorm” probeerde mevrouw de draad weer op te pakken. Enkele weken daarna zocht ik weer contact met haar en dronken we een kopje koffie op de Markt in Zitterd. Ze nodigde mij toen ook uit voor haar aanstaande verjaardag.

We kregen steeds vaker contact. Dit was mooi en bijzonder, maar ook erg pijnlijk tegenlijk. Ze liep tegen heel veel zaken aan en wist zich vaak geen raad met zichzelf, haar omgeving en het leven in het geheel. Ze voelde zich niet gehoord, niet gesteund en niet serieus genomen. Haar gebrek aan vertrouwen in zichzelf werd nog eens extra versterkt door de mate waarop mevrouw door veel mensen in haar omgeving gestigmatiseerd werd (en nog steeds regelmatig wordt). Dit raakte mij soms tot op het bot, maakte me boos en verdrietig en ik besloot haar intenser te steunen in haar persoonlijke strijd. In die tijd nam mevrouw, ze had inmiddels mijn persoonlijke telefoonnummer, meer dan regelmatig s’avonds contact met mij op. Dit waren voor mij soms hele intense en eenzame momenten. Daar waar ik persoonlijk ook geen veiligheid voelde bij mijn collega’s om hier open over te zijn, en ik goed wist waar mevrouw op dat moment behoefte aan had en ze dit simpelweg nergens anders kreeg. Het geloof en vertrouwen in de reden van dit alles kreeg ik gelukkig uit andere krachten bevestigd. Dit was voor mij de enige echte steun die ik nodig had om er voor haar te kunnen zijn.

De maanden gingen voorbij. Er was gelukkig niet alleen maar worsteling en strijd. Het werd vooral ook steeds duidelijker wat mevrouw allemaal mistte in haar leven. Het gebrek aan een veilige en prettige woonomgeving, het uit kunnen voeren van haar belangrijke rollen als moeder en oma, het creatief bezig zijn met van alles en nog wat en de mogelijkheid om haar nog prille liefdesrelatie een eerlijke kans te geven. Er waren gewoon veel te weinig momenten om van het leven te kunnen genieten. Het was ook tijdens deze strijd erg bewonderenswaardig om te zien hoe veel kracht, humor en positiviteit er in dit bijzondere mens aanwezig was, en tegenwoordig haar helpen om veelal aan de goede kant van de medaille te zitten.  Toen steeds meer duidelijker werd wat mevrouw haar waarden waren ging de steun die ik gaf zoveel mogelijk naar het bereiken van haar wensen en dromen. Dit begon met het steunen in haar strijd om zelfstandig te kunnen gaan wonen. Het werd uiteindelijk een woning via het project Housing. Dit ging niet zonder slag of stoot. Zoals een uniek herstelproces eigenlijk ook hoort te gaan. Wat niet weg neemt dat meer vertrouwen in haar kunnen van buitenaf wenselijk zou zijn geweest. Deze energie had ze ook prima in andere belangrijke activiteiten kunnen steken.

I could be wrong about anybody else. So don’t kid yourself, kid yourself. 

It’s you right there, right there in the mirror. And you don’t wanna hurt yourself, hurt yourself. 

Deze nieuwe woonplek werd de basis van Roos haar nieuwe leven. Een eigen plekje helemaal voor haar alleen. Toegeven, de stap was erg groot maar met veel steun van haar dierbaren heeft ze zich door de moeilijke periodes heen geknokt. Wat een kracht! De nieuwe woonplek zorgde ook voor het steeds volwaardiger krijgen van haar belangrijkste rollen. Die van moeder, oma en liefdespartner. Er kan zeker aan sommige rollen nog wat gesleuteld worden en dit gaat ook zeker gebeuren. Aangezien dit voorbestemd is. Roos haalt heel veel liefde en geluk uit haar bijdrage bij de opvoeding van haar kleinkinderen. Ze heeft in haar partner eindelijk een maatje gevonden waarin ze gelijkwaardig mogen zijn aan elkaar. Haar dochters kan ze soms achter het behang plakken, maar zij haar waarschijnlijk ook. Nee, niet waarschijnlijk. Zeker weten. Op dit moment staat Roos aan het einde van een lange relatie, welke ook weer het begin gaat zijn naar die van een uitdagende nieuwe relatie. Wanneer alles naar wens gaat zal Roos op niet al te lange termijn afscheid gaan nemen van Zuyderland GGZ. Dit na bijna 30 jaar hier onder “behandeling” te zijn geweest. Voor haar een hele mijlpaal, welke ook zeker met onzekerheid gepaard gaat. Echter herkent Roos deze onzekerheid uit een eerdere verandering, die van de verhuizing van pas een jaar geleden. Uit deze ervaring put Roos, maar ook zeker een aantal belangrijke personen uit haar leven, veel hoop en vertrouwen. Ik persoonlijk ben er van overtuigd dat Roos nog ontzettend veel over zichzelf gaat leren. Stiekem droom ik wel eens over de mogelijkheid dat Roos volledig zonder Geestelijke gezondheidszorg kan. De meeste dromen zijn bedrog zeggen ze wel eens. Diep van binnen weet ik dat deze droom wel werkelijkheid gaat worden. Ik geloof oprecht dat het voorbestemd is dat Roos volledig gaat herstellen van de GGZ en het leven met steun van haar omgeving naar alle tevredenheid en geluk met deze zelfde omgeving ik kan gaan richten.

Lieve Roos, 2018 wordt jou jaar! Knallen verdomme!

Fink – Looking too closely

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Ervaringsdeskundige presentie

Hoe langer ik bezig ben met de ontwikkeling van mijn eigen (ervarings)deskundigheid, hoe meer ik heb ervaren en in ben gaan zien wat ervaringsdeskundigheid vooral ook niet is. Afgelopen week hielp ik een vrijwilliger met de aanmelding voor een opleiding tot ervaringsdeskundige. Tijdens een gesprek wat we eerder die week hadden vertelde ik hem dat ik op de desbetreffende beroepsopleiding vooral geleerd had wat ervaringsdeskundigheid niet is. Deze woorden herhaalde ik later die week nogmaals in een andere setting. Ik ga kort proberen uit te leggen wat ik hier mee bedoel.

Voor mij zijn zijn de belangrijkste waarden als mens gelijk aan de waarden van mijn professie als ervaringsdeskundige. Dit heeft gedeeltelijk met mijn persoonlijkheid te maken, maar zeker ook met de manier hoe ik deskundig ben geworden over mijzelf en mijn ervaringen. Vanaf mijn wedergeboorte ben ik vooral bezig geweest met zelfstudie. Vanaf het moment dat ik voor het eerste hoorde over “ervaringsdeskundigheid” nam ik me voor eerst zelf deskundig te worden over mijn eigen ervaringen, want dat hield ervaringsdeskundigheid voor mij in. Ik vond het namelijk nogal wat, je zelf deskundig noemen over ervaringen. Wat maakt je deskundig, en vooral wat maakt het dat ik dat wel ben en iemand anders die veel meer levenservaring heeft niet? Dit waren de eerste signalen dat een aantal van mijn eigen waarden het vertrekpunt waren van mijn ervaringsdeskundigheid. In dit geval nederigheid, bescheidenheid en eerlijkheid.

Mijn ervaringsdeskundigheid ontwikkeling heeft erg veel overeenkomsten met een proces van spirituele verlichting. Dit is niet vreemd, aangezien deze bij mij onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. Sterker nog, de basis van correcte ervaringsdeskundigheid is “presentie”. Ook wel de kracht van de ontmoeting genoemd. Wanneer we het hebben over ontmoeten binnen het beoefenen van de presentie dan gaat het vooral over het aansluiten bij de ander, los van eigen agenda. Of hoe ik het graag noem: Wat wil jij dat ik voor jou ben? Binnen mijn eigen grenzen van zelfliefde. Het ontmoeten van je zelf is binnen de spirituele verlichting het onthechten van je ego met het uiteindelijke resultaat “verlicht” zijn. Het proces wat je hierbij door gaat is niet op zoek gaan naar de waarheid, zoals vaak beweerd wordt, maar op zoek gaan naar onwaarheden over je zelf en je omgeving met als uiteindelijke resultaat de waarheid.

Wat ik veel zie gebeuren is dat veel mensen ervaringsdeskundige willen worden en hierbij vergeten om op de eerste plaats deskundig over zichzelf te worden. Niet vreemd natuurlijk. Want wie wil er nu de pijn van de onthechting van het ego vrijwillig ervaren? Waarom zou je? Wie wil zichzelf nu blijven confronteren met onwaarheden over zichzelf? Waarom zou je? Wie wil er nu eerst van zichzelf leren houden, en dan pas van de ander. Waarom zou je? Wij mensen hebben de neiging om snel op zoek te gaan naar de vervanging van de gewoontes en leegte. Zoals mij werd verteld tijdens de klinische behandeling in de verslavingszorg: tot nu toe koos je de makkelijke weg, vanaf nu de moeilijke. Het komt nog veel voor dat “ervaringsdeskundige” tijdens hun herstel vaak niet echt bij zichzelf uitkomen, maar als vervanging een identiteit gaan zoeken in het werken als ervaringsdeskundige of ervaringswerker. Alles buiten zichzelf is simpelweg afleiding om niet echt bij zichzelf uit te hoeven komen. Dit is overigens in de rest van de samenleving niet anders.

Wanneer ik zo om me heen kijk in “ervaringsdeskundigheidsland” ben ik blij dat ik hier op dit moment onderdeel van uit mag maken. Echter wordt het mij ook steeds duidelijker dat er nog regelmatig incorrecte ervaringsdeskundigheid wordt ontwikkeld. Correcte ervaringsdeskundigheid bestaat als vertrekpunt vanuit de waarden die daarvoor staan. Deskundigheid begint binnen je zelf, niet daarbuiten. Opleidingen zijn slechts een middel in de ontwikkeling van ervaringsdeskundigheid. Ik leerde tijdens mijn opleiding erg veel over wat ervaringsdeskundigheid ook is, maar het waren de belangrijkste lessen waarin ik heb ervaren wat ervaringsdeskundigheid niet is. Het aanlopen tegen onwetendheid en onbegrip van leraren en coaches die pretendeerde ervaringsdeskundigheid uit te dragen, maar ondertussen regelmatig zelf niet door hadden dat ze op dat moment incorrecte ervaringsdeskundigheid uitdroegen. Wat niet weg nam dat ik vanuit wederkerigheid veel van hun heb geleerd. Laat dat duidelijk zijn.

Alles binnen correcte ervaringsdeskundigheid is wat mij betreft terug te herleiden naar het volgende beginsel: de zuiverheid van de intentie. Ook uit te leggen als: wat is leidend in de keuze die ik maak. Doe je dit vanuit het (zieke) ego spreek ik over incorrecte ervaringsdeskundigheid, doe je dit vanuit de “onthechte ego toestand” spreek ik over correcte ervaringsdeskundigheid. Bij alles gaat het dus om het vertrekpunt. Dit maakte bij mij persoonlijk het verschil tussen een behandeling krijgen of daadwerkelijk in behandeling gaan, met als resultaat genezing van mijn verslaving. Het verschil tussen altijd in herstel blijven of vanuit volledige tevredenheid en zelfliefde hersteld zijn. Het verschil tussen de liefde buiten mijzelf te zoeken of eerst van mijzelf te leren gaan houden. Het verschil tussen “leven” in de droomtoestand van het ego of het ontwaken hieruit met als resultaat een permanent verlichtend gevoel in de uiteinde van je lichaam.

Voordat het verhaal te vaag en zweverig gaat worden. Ook voor mijzelf. Neem ik jullie mee naar de kennismakingsdag van de opleiding die ik heb gevolgd. Een van de medewerkers sprak op het einde van die dag woorden iets in de trant van: we gaan weer een bus ervaringsdeskundige het veld in sturen. Dit bleek uiteindelijk geen bus, “slechts” een solist. Ces’t moi. Dit zeg ik vanuit bescheidenheid en gelijkwaardigheid en doet niks af aan de prachtige mensen en hun indrukwekkende groei als mens en professional waar ik samen mee afstudeerde. Maar waren het ervaringsdeskundige? Neen, wel ervaringswerkers of woonbegeleiders met “ervaringsdeskundigheid” of “ervaringsdeskundige” medewerkers. Hiermee verschillen ze weinig tot niets met reguliere opgeleide professionals met ervaringen van een psychische kwetsbaarheid. Het er openlijk voor uitkomen geeft ze de toevoeging “ervaring” in het beroep. Verborgen “ervaringsdeskundigheid” bestaat namelijk niet. Dat is in de kern het enige echte verschil.

Het is een mooie ontwikkeling dat er verschillende soorten beroepen ontstaan vanuit “ervaringsdeskundigheid”. Het mooie hiervan vind ik dat het de zuiverheid van het beroep Ervaringsdeskundige ten goede gaat komen. Ik verwacht dat dit er toe gaat leiden dat de kwaliteit binnen de zuiverheid verbeterd wordt. Meer zelfkennis en dus deskundiger. De kwaliteit zouden we kunnen peilen door ze langs de ervaringsdeskundige waarden te leggen. Waarden zijn prachtige woorden met mooie betekenis, echter zijn het containerbegrippen wanneer je deze niet echt uitdraagt. Presentie leer je niet in een half jaarlijkse cursus, het is een innerlijk proces van bevrijding en overgave waar jaren overheen gaan. Uiteindelijk blijft er een “zijn” over met de waarden die er voor staan. Het is geen aan te leren methode waar je tussen 9 en 17 mee bezig bent, maar wanneer je thuis komt of in de rij van de supermarkt staat ineens vergeten bent. Het is wat mij betreft een “vak apart”, niet eentje die je leert door iets aan te leren, maar eentje die uiteindelijk ontstaat door de enige juiste weg van correcte ervaringsdeskundigheid.

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen